son on yılımda hissettiğim en güzel his bir insanı mutlu etmek, onu güldürebilmek oldu.. ne kadar da benlik bir his bu, ne kadar özlemişim bu hissi. ne kadar özlemiştim.. giderayak çok yeni bu hissin bir vücuda bürünmesi; titrek ayaklarının üzerine kalkması ve yürüyerek benden uzaklaşarak gitmesi gibi şu an. ne kadar üzgünüm şu an onu bile bilmiyorum. fakat anlarım nasılsa, gelecekte bakıp bakıp hatırlarım bunu hatta. algı böyle bir şey.
