kendi içimde kendime dönüp bakıp öğrendiğim, hatırlamam gereken ve bu hayatta kolay yaşamamı sağlayacak şeyler beni daha da derine götürebiliyor. yani eğer halihazırda tam da kendime bakacağım zamanda ruh halim tedirgin ve kendimi sorgulamaya doğru itecek haldeyse kendim dışında gelişen varolan hayat, bi nevi kayboluyorum geçmişte, düşünmeye başladığım saniyeden taa doğduğum güne kadarki zaman aralığında. o yüzden yazıyorum. bazı şeyleri, kendim ve hayata dair olanları daha kolay hatırlayabilmek için elim kağıt kaleme gidiyor. zihnim yazdıkça rahatlıyor. sanki. garip bi his. ve şuan sanal olarak yarattığım bu ortamı da o yüzden yalnız bırakmak istemiyorum. sanki artık yazmasam buradaki ben ölecek ve hiç büyümeyecek.
ne diyecektim nereye geldim yine. iki sayfa geriye gidip kendime geçmişten, yıllar evvelden seslendiğim günleri bu kadar kolay görebiliyoken ondan kaçmak çok zor. bu yüzden burası benim için bir açık oto pazarı gibi hislerimin en doğal haliyle yer aldığı bir yer. her modelden ben varım ve o yüzden burada bu kadar rahatım. ama asla normal hayatta yaşayan ben değilim. çünkü insanlar beni olmam gerekenden başka biri olmaya itiyor. görmüyor.
sanırım. evet.
ne diyecektim nereye geldim yine. iki sayfa geriye gidip kendime geçmişten, yıllar evvelden seslendiğim günleri bu kadar kolay görebiliyoken ondan kaçmak çok zor. bu yüzden burası benim için bir açık oto pazarı gibi hislerimin en doğal haliyle yer aldığı bir yer. her modelden ben varım ve o yüzden burada bu kadar rahatım. ama asla normal hayatta yaşayan ben değilim. çünkü insanlar beni olmam gerekenden başka biri olmaya itiyor. görmüyor.
sanırım. evet.
