algı böyle bir şey evet #224

neler olduğunu bilmemek korkuyu savuştururken, hayatı kolaylaştırıyordu.

algı böyle bir şey evet #214

bu denli dikkatli yaşamış olan ben, hayat üzerine ne biliyordum? kim, ne kazanmış ne kaybetmiş, sadece hayatın başına gelmesine izin vermişti? kimin olağan hırsları olmuş ve onların gerçekleşmemesiyle çok çabuk uzlaşmıştı? kim incinmekten kaçınmış ve buna hayatta kalma yeteneği adını vermişti? kim faturalarını ödemiş, herkesle olabildiğince iyi geçinmiş, kimin için kendinden geçme ve umutsuzluk sözcükleri bir zamanlar romanlarda okunmuş sözcükler olarak kalmıştı sadece? kimin kendini kınayışları gerçekte hiçbir zaman acı vermemişti? özel türden bir pişmanlığı yaşarken bütün bunların üzerinde uzun uzun düşünmek gerekiyordu: incinmekten her zaman nasıl kaçınabileceğini bildiğini düşünen birisinin uğradığı bir incinme ve tam da bu sebeple uğranan bir incinme.

algı böyle bir şey evet #213

karakter zamanla gelişir mi? romanlarda elbette gelişir: yoksa anlatılacak bir hikâye olmazdı. ama hayatta? bazen merak ediyorum. tutumlarımız ve görüşlerimiz değişiyor, yeni alışkanlıklar ve tuhaflıklar ediniyoruz; ama bu, daha çok bir dekorasyon gibi, farklı bir şey. belki de karakter zekâya benziyor, tek farkla ki karakter biraz daha geç doruk noktasına çıkıyor: yirmiyle otuz arasında, diyelim. ondan sonra, neye sahipsek onunla kalıyoruz sadece. kendi kendimize kalıyoruz. eğer durum buysa, çoğu yaşamı açıklıyor bu, öyle değil mi? ve aynı zamanda -eğer söyleyeceğim şey çok tumturaklı bir söz sayılmazsa- trajedimizi.