arada olur öyle #198

ben de bekliyorum.
ben de özlüyorum.
ben de dinliyorum.
ben de üzülüyorum.
ben de varsayıyorum.
ben de kırılıyorum.
ben de vazgeçiyorum.
ben de hatırlıyorum.
ben de unutuyorum.
ben de umuyorum.
ben de gülüyorum.
ben de uyumuyorum.
ben de anlıyorum.
ben de biliyorum.
ben de sessizim.
ben de seziyorum.
ben de dinliyorum.
ben de hayalini kuruyorum.
ben de çığlık atıyorum.
ben de erteliyorum.
ben de hissediyorum.
ben de okuyorum.
ben de sorguluyorum.
ben de hak veriyorum.
ben de bekliyorum.

aynı dertten muzdarip #95

~ toprak yağmura, ben sana aşık olduk yeniden

sabretmenin bir sınırı var bu hayatta. beklemek bir yerde bitiyor ve dengeler değişiyor; mesela sadece kendi galaksilerinde yaşayan dünyalara özgü bir şey gerçekleşip hiç bitmeyecek gibi yaşanan gün bitiyor, ve her yer kararıyor. her bir dünyanın güneşi yaşanan o güne sırtını çeviriyor.

~girdi aklıma her gece tanıdık bir melodi

gece, acımasızca geliyor. sabrediyorsun. gece uğraşıyor didiniyor ve sonunda bir şekilde yeni bir günü getiriyor.

~ ve hep uykuya dalmadan düşündüm geceleri

sabrın sonu beliriyor. sabrın sonu hatıralar, sabrın sonu yaşananlar ve sabrın sonu sana kalanlar oluyor. dengeyi düşünüyorsun. galaksileri ve bu galaksilerin dünyalarını düşünüyorsun. bir de gece var.

~ yüz binlerce yıldır böyledir gider

insan kendini her şeyin tanrısı zannediyor.

benim aklım köşeli #162

iki dünya karışırken
bir yarın olmalı

biz değilsek dâhi

iki dünya

bir şekilde kazanmalı

algı böyle bir şey evet #137

zaman düşer ellerimden yere

oradan tahta boşa

saatler çalışır izinsiz hep bir sonraya

resimler sarı güneşsizlikten

duygular değişir

dostlar dağılır dört bir yana, kendi yollarına

ve sen ve ben değirmenlere karşı

bile bile birer yitik savaşçı

akarız dereler gibi denizlere

belki de en güzeli böyle

...

yol çizgileri #54

humata, hūxta, huvaršta.

rüzgar, gökyüzü, sonsuzluk, güneş ve bir de sevgi her yolu güzelleştiriyor. bir an için üzerinden -veya içinden- geçtiğin yolda o bir an içerisinde koskoca bir hayat oluşuyor, kayboluyor, oluşuyor, kayboluyor..

sen yolda giderken kenarda bir yerde kuşun biri su içmek için ürkekçe bir su birikintisine yaklaşıyor mesela. rüzgar esiyor. önce sağına soluna bakıyor, güvenmiyor. tedirgin. kaygıyla içilen bir yudum suyun az ilerisindeki tırtılın ise dünya umrunda değilmiş gibi çimenden çimene öyle umarsız bir yürüyüşü var. gören "bu ne rahatlık?" der. ama işte evi yok, döneceği bir yer yok, bekleyeni de yok zaten sırf durmamak için sadece yürüyor ama ona sorarsan hayat öyle gelişmiyor. hayat durmuyor, oluyor. gökyüzü berrak. tırtıl yanılıyor. bunları gören az ötedeki bir ağacın dalları birbirine çarpıyor. hava hışırdıyor. az kaldı bahara der gibi son bir kuru gürültü peşindeler belki de kim bilir? ağaç, kendi kendine, baksana ne güzel işte kuş uçuyor, bak bak görüyor musun tırtıl umarsızca yürüyor ama ben hep burada böylece duruyorum diyip iç geçiriyor. hava hışırdıyor. fikrini kimse sormamış ki zaten öylece bir ağaç olmuş, orada öylece duruyor. anlatıyor. sessizce, fısıldarcasına konuşuyor. sonsuzluğu basitçe anlatmaya çalışıyor.

kuş, ağacı duyunca su içmeyi bırakıyor. tedirginliği geçiyor. kafasını kaldırıp "ne kadar güzel bir ağaçsın!" diyor dudağının kenarındaki su damlasıyla. kuş "ben hep burada mıydım, sen hep burada mıydın?" diye sorunca ağaç "buradayız evet" diyip ekliyor; burada yaşıyoruz. birbirine çarpan dallar duruyor. bir an sessizlik oluyor, herkes düşünüyor ama tırtıl hala yürüyor. bu ne şimdi? diyen anlamsız sallanmalar arasında kuru gürültücü dallar tam da senin yoldan geçtiğin o an tüm bunları birbirine soruyor; "tüm bunlar gerçek mi?". tırtıl olan biteni duyup görüyor, yüzünde tebessümle yürüyor. umursamıyor. çimenden çimene umarsızca yürüyor.

kuş ağaçla konuşuyor, yol suyla bölünüyor, ağaç tırtılı çağırıyor, çimen kuşa bakıyor. yolda güzel şeyler oluyor.

geçtiğin yoldaki bir saniyede hayat oluşuyor, kayboluyor, oluşuyor, kayboluyor ve tekrar oluşuyor. yollar kendi güzelliğini kendi içerisinde zaten var ediyor. sorman gereken soru şu; "tüm bunlar gerçek mi?".